помери созен 2025 | Zaman Alizada | زمان علی زاده

در دل کوهستانهای سربهفلککشیدهٔ شغنان، نام زمان علیزاده چون نغمهای نرم و ماندگار در گوشها میپیچد؛ جوانی از تبار آواز و احساس که هرچند کم میخوانَد، اما همان اندک، چون جرعهای ناب، جانِ شنونده را سیراب میکند. صدایش آمیختهایست از سادگی روستا، شکوه طبیعت، و درد زمانه؛ صدایی که میتواند غم را مرحم باشد و شادی را جان تازه ببخشد. اما سرنوشت، همچون همیشه، برای دلهای هنرمند آسان نگذشته است. شرایط دشوار و ناامنیهای وطن، این جوان خوشصدای شغنان را ناچار کرد تا از آشیانهٔ اصلی خود دور شود و امروز در دیار غربت، در ایران، روزگار بگذراند. غربت برای آوازخوان، تنها دوری از خانه نیست؛ دوری از خاکیست که الهام میدهد، از مردمیست که شنوندهاند، و از فضاییست که روح در آن پر میکشد. با این همه، زمان علیزاده هنوز همان جوان فروتن و اهل دل است؛ صدایش هنوز از گرمی احساس تهی نشده و هنرِ نهفتهاش همچنان میدرخشد. او اگرچه امروز در سکوت و دوری نفس میکشد، اما پژواک آوازش همچنان در کوچهباغهای شغنان باقیست؛ در یاد مردمی که صداقت صدا و لطافت روحش را فراموش نمیکنند. امید آن است که روزی شرایط مهیا شود تا او بار دیگر در آغوش وطن بخواند؛ بخواند و با هر بیت، زخمی را مرهم و دلی را روشن کند. In the heart of the towering mountains of Shoghnan, the name of Zaman Alizadeh resonates in the ears like a soft and lasting melody; a young man of singing and feeling who, although he sings rarely, but that little bit, like a pure sip, saturates the soul of the listener. His voice is a mixture of the simplicity of the village, the splendor of nature, and the pain of the times; a voice that can soothe sadness and give new life to joy. But fate, as always, has not been easy for the hearts of artists. The difficult conditions and insecurities of the homeland forced this young man with a beautiful voice from Shoghnan to move away from his original nest and today spend his days in exile, in Iran. For a singer, exile is not just being away from home; it is being away from the land that inspires, from the people who listen, and from the space in which the soul takes flight. Despite all this, Zaman Alizadeh is still the same humble and kind-hearted young man; his voice has not yet been emptied of the warmth of emotion and his hidden art still shines. Although he breathes in silence and distance today, the echo of his voice still remains in the alleys and gardens of Shoghnan; in the memory of the people who do not forget the sincerity of his voice and the tenderness of his soul. The hope is that one day the conditions will be created for him to sing once again in the embrace of his homeland; to sing and with each verse, heal the wound and illuminate the heart. Дар қалби кӯҳҳои баланди Шоғнон, номи Замон Ализода мисли оҳанги нарм ва пойдор дар гӯшҳо садо медиҳад; ҷавони сароянда ва эҳсоскунанда, ки гарчанде кам месарояд, аммо ин каме, мисли як ҷуръаи пок, рӯҳи шунавандаро сер мекунад. Овози ӯ омехтаи соддагии деҳа, шукӯҳи табиат ва дарди замон аст; овозе, ки метавонад ғамро таскин диҳад ва ба шодӣ ҳаёти нав бахшад. Аммо сарнавишт, мисли ҳамеша, барои дилҳои ҳунармандон осон набуд. Шароити душвор ва ноамнии ватан ин ҷавонро бо овози зебои Шоғнон маҷбур кард, ки аз лонаи аслии худ дур шавад ва имрӯз рӯзҳои худро дар бадарға, дар Эрон гузаронад. Барои як сароянда, бадарға танҳо дур будан аз ватан нест; дур будан аз сарзаминест, ки илҳом мебахшад, аз одамоне, ки гӯш мекунанд ва аз фазое, ки рӯҳ дар он парвоз мекунад. Бо вуҷуди ҳамаи ин, Замон Ализода то ҳол ҳамон ҷавони хоксор ва меҳрубон аст;