помери созен | Mohabat Shah Jahani I محبت شاه جهانی
ڎیون تؤ غمند باور کئ وزم دهـــرڎت ستمد باور کئ وزم خشروی تؤ یت عاشق گه فنه مجنون دئ جمند باور کئ وزم گل رهنگتئ تؤ پیڅ باغند ښکفچ باغبۈن یَمـــــــــند باور کئ وزم شاهین تؤ یت ژیوجښ دَمنرد کفـــــتر تؤ دَمند باور کئ وزم لودم خؤ دلــرد وَمند یگه شچ نی نهــــــله ومند باور کئ وزم سرمت تؤ یت قین ناصری چس دایم المــــــــــند باور کئ وزم خالدار ناصری در گنجینهٔ موسیقی دلانگیز شغنان، یکی از نغمههایی که سالها پیش با صدای گرم و شیرین بلبل سخنپرداز این دیار، محبتشاه جهانی طنینانداز شده بود، بار دیگر به دست ما رسیده است؛ آهنگی زیبا و روحنواز با نام «ڎیون تؤ غمند باور که وزم» که همچون نسیم کوهستان، بر جان شنونده میوزد و او را به عمق احساسات ناب میبرد. این اثر پُرمعنا بر واژههای شاعر توانای شغنانزمین، خالدار ناصری بنا شده؛ شاعری که با قلم جوان و پرطراوت خود، درد، عشق و شوق را به زیباترین تصویرها میکشد و واژهها را چون مروارید بر ریسمان احساس مینشاند. اکنون، پس از سالها، این آواز دلنشین دوباره از پسِ غبار زمان سر برآورده و چون چراغی گرم در دل سرد غربت روشن میشود. هر مصرعش یادآور صفای دلهای ساده، کوههای پرابهت و محفلهای صمیمی مردمان شغنان است. با شنیدن این آهنگ، روح آدمی به گذشتههای روشن میلغزد؛ جایی که عشق صادقانه، صدای محبتی و شعر ناصری در کنار هم، لحظههایی بیبدیل میآفریدند. این نغمه را با قلبی آکنده از احترام و عشق به فرهنگ غنی شغنان، به شما عزیزان تقدیم میکنم؛ امید که شنیدن آن، در رگهای دلتان دوباره شور زندگی و عطر خاطرهها را جاری سازد و چون پلی از احساس، شما را به جایگاه نخستین مهر و موسیقی پیوند دهد. In the treasure trove of Shughnan’s delightful music, one of the songs that resonated with the warm and sweet voice of the talking nightingale of this land, Mohabbat Shah Jahani, has once again reached us; a beautiful and soulful song called “Thewen Tu Ghamand Bawar Ki Wazum” that, like a mountain breeze, blows on the soul of the listener and takes him to the depths of pure feelings. This meaningful work is based on the words of the talented poet of Shughnan, Khaldar Naseri; a poet who, with his young and vibrant pen, draws pain, love, and longing into the most beautiful images and makes words feel like pearls on a string. Now, after many years, this delightful song has risen again from the dust of time and is lit like a warm lamp in the cold heart of exile. Each line of it is a reminder of the purity of simple hearts, the magnificent mountains, and the intimate gatherings of the people of Shoghnan. Hearing this song, one's soul slips into the bright past; where sincere love, a loving voice, and Nasseri's poetry together created unparalleled moments. I dedicate this song to you, my dears, with a heart full of respect and love for the rich culture of the Shoghnans; I hope that hearing it will rekindle the passion of life and the fragrance of memories in your veins, and, like a bridge of emotion, connect you to the first place of love and music. Дар ганҷинаи мусиқии дилкаши Шоғнон, яке аз сурудҳое, ки бо овози гарму ширини булбули сухангӯи ин сарзамин, Муҳаббат Шоҳ Ҷаҳонӣ, садо медод, бори дигар ба мо расид; суруди зебо ва пурҷӯшу хурӯш бо номи "Яюн Та Ғаманд Бавар Ке Вазем", ки мисли насими кӯҳӣ ба рӯҳи шунаванда мевазад ва ӯро ба умқи эҳсосоти пок мебарад. Ин асари пурмазмун бар асоси суханони шоири боистеъдоди Шоғнон, Халдар Носирӣ, шоире сохта шудааст, ки бо қалами ҷавон ва пурҷӯшу хурӯши худ дард, ишқ ва орзуро ба зеботарин тасвирҳо мекашад ва калимаҳ?
ڎیون تؤ غمند باور کئ وزم دهـــرڎت ستمد باور کئ وزم خشروی تؤ یت عاشق گه فنه مجنون دئ جمند باور کئ وزم گل رهنگتئ تؤ پیڅ باغند ښکفچ باغبۈن یَمـــــــــند باور کئ وزم شاهین تؤ یت ژیوجښ دَمنرد کفـــــتر تؤ دَمند باور کئ وزم لودم خؤ دلــرد وَمند یگه شچ نی نهــــــله ومند باور کئ وزم سرمت تؤ یت قین ناصری چس دایم المــــــــــند باور کئ وزم خالدار ناصری در گنجینهٔ موسیقی دلانگیز شغنان، یکی از نغمههایی که سالها پیش با صدای گرم و شیرین بلبل سخنپرداز این دیار، محبتشاه جهانی طنینانداز شده بود، بار دیگر به دست ما رسیده است؛ آهنگی زیبا و روحنواز با نام «ڎیون تؤ غمند باور که وزم» که همچون نسیم کوهستان، بر جان شنونده میوزد و او را به عمق احساسات ناب میبرد. این اثر پُرمعنا بر واژههای شاعر توانای شغنانزمین، خالدار ناصری بنا شده؛ شاعری که با قلم جوان و پرطراوت خود، درد، عشق و شوق را به زیباترین تصویرها میکشد و واژهها را چون مروارید بر ریسمان احساس مینشاند. اکنون، پس از سالها، این آواز دلنشین دوباره از پسِ غبار زمان سر برآورده و چون چراغی گرم در دل سرد غربت روشن میشود. هر مصرعش یادآور صفای دلهای ساده، کوههای پرابهت و محفلهای صمیمی مردمان شغنان است. با شنیدن این آهنگ، روح آدمی به گذشتههای روشن میلغزد؛ جایی که عشق صادقانه، صدای محبتی و شعر ناصری در کنار هم، لحظههایی بیبدیل میآفریدند. این نغمه را با قلبی آکنده از احترام و عشق به فرهنگ غنی شغنان، به شما عزیزان تقدیم میکنم؛ امید که شنیدن آن، در رگهای دلتان دوباره شور زندگی و عطر خاطرهها را جاری سازد و چون پلی از احساس، شما را به جایگاه نخستین مهر و موسیقی پیوند دهد. In the treasure trove of Shughnan’s delightful music, one of the songs that resonated with the warm and sweet voice of the talking nightingale of this land, Mohabbat Shah Jahani, has once again reached us; a beautiful and soulful song called “Thewen Tu Ghamand Bawar Ki Wazum” that, like a mountain breeze, blows on the soul of the listener and takes him to the depths of pure feelings. This meaningful work is based on the words of the talented poet of Shughnan, Khaldar Naseri; a poet who, with his young and vibrant pen, draws pain, love, and longing into the most beautiful images and makes words feel like pearls on a string. Now, after many years, this delightful song has risen again from the dust of time and is lit like a warm lamp in the cold heart of exile. Each line of it is a reminder of the purity of simple hearts, the magnificent mountains, and the intimate gatherings of the people of Shoghnan. Hearing this song, one's soul slips into the bright past; where sincere love, a loving voice, and Nasseri's poetry together created unparalleled moments. I dedicate this song to you, my dears, with a heart full of respect and love for the rich culture of the Shoghnans; I hope that hearing it will rekindle the passion of life and the fragrance of memories in your veins, and, like a bridge of emotion, connect you to the first place of love and music. Дар ганҷинаи мусиқии дилкаши Шоғнон, яке аз сурудҳое, ки бо овози гарму ширини булбули сухангӯи ин сарзамин, Муҳаббат Шоҳ Ҷаҳонӣ, садо медод, бори дигар ба мо расид; суруди зебо ва пурҷӯшу хурӯш бо номи "Яюн Та Ғаманд Бавар Ке Вазем", ки мисли насими кӯҳӣ ба рӯҳи шунаванда мевазад ва ӯро ба умқи эҳсосоти пок мебарад. Ин асари пурмазмун бар асоси суханони шоири боистеъдоди Шоғнон, Халдар Носирӣ, шоире сохта шудааст, ки бо қалами ҷавон ва пурҷӯшу хурӯши худ дард, ишқ ва орзуро ба зеботарин тасвирҳо мекашад ва калимаҳ?