Хонаи танг. Ҳикояте аз Мавлоно Ҷалолиддини Балхӣ (Румӣ)
Рӯзи ғамангезе буд. Осмон абрноку ҳаво ором буд. Мардуми деҳа тобутеро аз кӯчаи танг мебурданд. Пеши тобут писарбачае мерафт , писари марҳум. Ӯ гиря мекард ва гоҳ ба синааш, гоҳ ба сараш мезад. Ӯ бо гиря ба падари худ муроҷиат мекард, гӯё падар ҳанӯз мешунавад: -Падар, туро ба куҷо мебаранд? Туро ба хонаи хурду торик мебаранд? Дар он ҷо на чароғ ҳаст, на хӯрок, на қолӣ, на об. На ҳамсояе ҳаст, на меҳмоне, на нишоне аз зиндагӣ. Чӣ тавр ту дар чунин ҷой мемонӣ, дар ҳоле ки мардум туро дӯст медоштанд? Одамони гирду атроф хомӯш ва ғамгин буданд. Наздик Ҷӯҳӣ истода буд. Ӯ суханони кӯдакро шунид ва ба падараш гуфт: - Ба Худо қасам, ӯро ба хонаи мо мебаранд. Падараш гуфт: - Ин тавр магӯ. Ӯро ба қабр мебаранд, на ба хонаи мо. Ҷӯҳӣ ҷавоб дод: - Падар, ҳар чизе ки кӯдак гуфт, ба хонаи мо ҳам рост меояд. Мо на чароғ дорем, на хӯрок, на қолӣ, на об. Хонаи мо фақир ва вайрон аст. Пас фарқ чист байни хонаи мо ва қабр? Падар хомӯш монд. Дигарон ҳам чизе нагуфтанд. Тобут дур шуд, вале суханони Ҷӯҳӣ дар дилҳо монд. Он рӯз ҳама фаҳмиданд, ки фақр танҳо камбуди пул нест, фақр зиндагии бе роҳат ва бе иззат аст. Шеъри Мавлоно: Кӯдаке дар пеши тобути падар, Зор менолиду бармекӯфт сар, К-«Эй падар, охир куҷоят мебаранд, То туро дар зери хоке биспаранд. Мебарандат хонаи тангу заҳир, Не дар ӯ қоливу на дар вай ҳасир Не чароғе дар шабу не рӯз нон, Не дар он бӯи таому не нишон, Не дарун маъмуру не сақфу на бом, Не бар ӯ баҳри зиёе ҳеч ҷом. Не дар он аз баҳри меҳмон оби чоҳ, Не яке ҳамсоя, к-ӯ бошад паноҳ. Ҷисми ту, ки бӯсагоҳи халқ буд, Чун равад дар хонаи кӯру кабуд? Хонае бе зинҳору ҷои танг, Ки дар ӯ не рӯй мемонад на ранг» З-ин насақ авсои хона мешумурд, В-аз ду дида ашки хунин мефушурд. Гуфт ҷӯҳū ба падар: «К-эй арҷманд, Валлаҳ, инро хонаи мо мебаранд» Гуфт ҷӯҳиро падар: «Аблаҳ машав», Гуфт: «Эй бобо, нишониҳо шунав! Ин нишониҳо, ки гуфт ӯ як ба як. Хонаи морост бетардиду шак. Не ҳасиру не чароғу не таом, Не дараш маъмуру на саҳну на бом». Рӯзи ғамангезе буд. Осмон абрноку ҳаво ором буд. Мардуми деҳа тобутеро аз кӯчаи танг мебурданд. Пеши тобут писарбачае мерафт , писари марҳум. Ӯ гиря мекард ва гоҳ ба синааш, гоҳ ба сараш мезад. Ӯ бо гиря ба падари худ муроҷиат мекард, гӯё падар ҳанӯз мешунавад: -Падар, туро ба куҷо мебаранд? Туро ба хонаи хурду торик мебаранд? Дар он ҷо на чароғ ҳаст, на хӯрок, на қолӣ, на об. На ҳамсояе ҳаст, на меҳмоне, на нишоне аз зиндагӣ. Чӣ тавр ту дар чунин ҷой мемонӣ, дар ҳоле ки мардум туро дӯст медоштанд? Одамони гирду атроф хомӯш ва ғамгин буданд. Наздик Ҷӯҳӣ истода буд. Ӯ суханони кӯдакро шунид ва ба падараш гуфт: - Ба Худо қасам, ӯро ба хонаи мо мебаранд. Падараш гуфт: - Ин тавр магӯ. Ӯро ба қабр мебаранд, на ба хонаи мо. Ҷӯҳӣ ҷавоб дод: - Падар, ҳар чизе ки кӯдак гуфт, ба хонаи мо ҳам рост меояд. Мо на чароғ дорем, на хӯрок, на қолӣ, на об. Хонаи мо фақир ва вайрон аст. Пас фарқ чист байни хонаи мо ва қабр? Падар хомӯш монд. Дигарон ҳам чизе нагуфтанд. Тобут дур шуд, вале суханони Ҷӯҳӣ дар дилҳо монд. Он рӯз ҳама фаҳмиданд, ки фақр танҳо камбуди пул нест, фақр зиндагии бе роҳат ва бе иззат аст. Шеъри Мавлоно: Кӯдаке дар пеши тобути падар, Зор менолиду бармекӯфт сар, К-«Эй падар, охир куҷоят мебаранд, То туро дар зери хоке биспаранд. Мебарандат хонаи тангу заҳир, Не дар ӯ қоливу на дар вай ҳасир Не чароғе дар шабу не рӯз нон, Не дар он бӯи таому не нишон, Не дарун маъмуру не сақфу на бом, Не бар ӯ баҳри зиёе ҳеч ҷом. Не дар он аз баҳри меҳмон оби чоҳ, Не яке ҳамсоя, к-ӯ бошад паноҳ. Ҷисми ту, ки бӯсагоҳи халқ буд, Чун равад дар хонаи кӯру кабуд? Хонае бе зинҳору ҷои танг, Ки дар ӯ не рӯй мемонад на ранг» З-ин насақ авсои хона мешумурд, В-аз ду дида ашки хунин мефушурд. Гуфт ҷӯҳū ба падар: «К-эй арҷманд, Валлаҳ, инро хонаи мо мебаранд» Гуфт ҷӯҳиро падар: «Аблаҳ машав», Гуфт: «Эй бобо, нишониҳо шунав! Ин нишониҳо, ки гуфт ӯ як ба як. Хонаи морост бетардиду шак. Не ҳасиру не чароғу не таом, Не дараш маъмуру на саҳну на бом».
Рӯзи ғамангезе буд. Осмон абрноку ҳаво ором буд. Мардуми деҳа тобутеро аз кӯчаи танг мебурданд. Пеши тобут писарбачае мерафт , писари марҳум. Ӯ гиря мекард ва гоҳ ба синааш, гоҳ ба сараш мезад. Ӯ бо гиря ба падари худ муроҷиат мекард, гӯё падар ҳанӯз мешунавад: -Падар, туро ба куҷо мебаранд? Туро ба хонаи хурду торик мебаранд? Дар он ҷо на чароғ ҳаст, на хӯрок, на қолӣ, на об. На ҳамсояе ҳаст, на меҳмоне, на нишоне аз зиндагӣ. Чӣ тавр ту дар чунин ҷой мемонӣ, дар ҳоле ки мардум туро дӯст медоштанд? Одамони гирду атроф хомӯш ва ғамгин буданд. Наздик Ҷӯҳӣ истода буд. Ӯ суханони кӯдакро шунид ва ба падараш гуфт: - Ба Худо қасам, ӯро ба хонаи мо мебаранд. Падараш гуфт: - Ин тавр магӯ. Ӯро ба қабр мебаранд, на ба хонаи мо. Ҷӯҳӣ ҷавоб дод: - Падар, ҳар чизе ки кӯдак гуфт, ба хонаи мо ҳам рост меояд. Мо на чароғ дорем, на хӯрок, на қолӣ, на об. Хонаи мо фақир ва вайрон аст. Пас фарқ чист байни хонаи мо ва қабр? Падар хомӯш монд. Дигарон ҳам чизе нагуфтанд. Тобут дур шуд, вале суханони Ҷӯҳӣ дар дилҳо монд. Он рӯз ҳама фаҳмиданд, ки фақр танҳо камбуди пул нест, фақр зиндагии бе роҳат ва бе иззат аст. Шеъри Мавлоно: Кӯдаке дар пеши тобути падар, Зор менолиду бармекӯфт сар, К-«Эй падар, охир куҷоят мебаранд, То туро дар зери хоке биспаранд. Мебарандат хонаи тангу заҳир, Не дар ӯ қоливу на дар вай ҳасир Не чароғе дар шабу не рӯз нон, Не дар он бӯи таому не нишон, Не дарун маъмуру не сақфу на бом, Не бар ӯ баҳри зиёе ҳеч ҷом. Не дар он аз баҳри меҳмон оби чоҳ, Не яке ҳамсоя, к-ӯ бошад паноҳ. Ҷисми ту, ки бӯсагоҳи халқ буд, Чун равад дар хонаи кӯру кабуд? Хонае бе зинҳору ҷои танг, Ки дар ӯ не рӯй мемонад на ранг» З-ин насақ авсои хона мешумурд, В-аз ду дида ашки хунин мефушурд. Гуфт ҷӯҳū ба падар: «К-эй арҷманд, Валлаҳ, инро хонаи мо мебаранд» Гуфт ҷӯҳиро падар: «Аблаҳ машав», Гуфт: «Эй бобо, нишониҳо шунав! Ин нишониҳо, ки гуфт ӯ як ба як. Хонаи морост бетардиду шак. Не ҳасиру не чароғу не таом, Не дараш маъмуру на саҳну на бом». Рӯзи ғамангезе буд. Осмон абрноку ҳаво ором буд. Мардуми деҳа тобутеро аз кӯчаи танг мебурданд. Пеши тобут писарбачае мерафт , писари марҳум. Ӯ гиря мекард ва гоҳ ба синааш, гоҳ ба сараш мезад. Ӯ бо гиря ба падари худ муроҷиат мекард, гӯё падар ҳанӯз мешунавад: -Падар, туро ба куҷо мебаранд? Туро ба хонаи хурду торик мебаранд? Дар он ҷо на чароғ ҳаст, на хӯрок, на қолӣ, на об. На ҳамсояе ҳаст, на меҳмоне, на нишоне аз зиндагӣ. Чӣ тавр ту дар чунин ҷой мемонӣ, дар ҳоле ки мардум туро дӯст медоштанд? Одамони гирду атроф хомӯш ва ғамгин буданд. Наздик Ҷӯҳӣ истода буд. Ӯ суханони кӯдакро шунид ва ба падараш гуфт: - Ба Худо қасам, ӯро ба хонаи мо мебаранд. Падараш гуфт: - Ин тавр магӯ. Ӯро ба қабр мебаранд, на ба хонаи мо. Ҷӯҳӣ ҷавоб дод: - Падар, ҳар чизе ки кӯдак гуфт, ба хонаи мо ҳам рост меояд. Мо на чароғ дорем, на хӯрок, на қолӣ, на об. Хонаи мо фақир ва вайрон аст. Пас фарқ чист байни хонаи мо ва қабр? Падар хомӯш монд. Дигарон ҳам чизе нагуфтанд. Тобут дур шуд, вале суханони Ҷӯҳӣ дар дилҳо монд. Он рӯз ҳама фаҳмиданд, ки фақр танҳо камбуди пул нест, фақр зиндагии бе роҳат ва бе иззат аст. Шеъри Мавлоно: Кӯдаке дар пеши тобути падар, Зор менолиду бармекӯфт сар, К-«Эй падар, охир куҷоят мебаранд, То туро дар зери хоке биспаранд. Мебарандат хонаи тангу заҳир, Не дар ӯ қоливу на дар вай ҳасир Не чароғе дар шабу не рӯз нон, Не дар он бӯи таому не нишон, Не дарун маъмуру не сақфу на бом, Не бар ӯ баҳри зиёе ҳеч ҷом. Не дар он аз баҳри меҳмон оби чоҳ, Не яке ҳамсоя, к-ӯ бошад паноҳ. Ҷисми ту, ки бӯсагоҳи халқ буд, Чун равад дар хонаи кӯру кабуд? Хонае бе зинҳору ҷои танг, Ки дар ӯ не рӯй мемонад на ранг» З-ин насақ авсои хона мешумурд, В-аз ду дида ашки хунин мефушурд. Гуфт ҷӯҳū ба падар: «К-эй арҷманд, Валлаҳ, инро хонаи мо мебаранд» Гуфт ҷӯҳиро падар: «Аблаҳ машав», Гуфт: «Эй бобо, нишониҳо шунав! Ин нишониҳо, ки гуфт ӯ як ба як. Хонаи морост бетардиду шак. Не ҳасиру не чароғу не таом, Не дараш маъмуру на саҳну на бом».