помери созен 2025 | Zaman Alizada I زمان علی زاده
Zaman Alizadeh, a young artist from Shughnan district, comes from the same geographical area where mountains turn sound into prayer and rivers carry away sorrow. He is a child of the land of words and songs; where the Shoghnan language breathes with ancient lullabies and Persian is intertwined with poetry and memory. Zaman, with a voice that still has the color of a teenager but hides the depth of experience within itself, builds a bridge between these two languages; a bridge of emotion, of pain, of hope. Like many singers of this land, he also spends his days in exile in Iran; far from the mountains of Shoghnan, far from the home where his voice was familiar. But exile has not been able to silence his voice; on the contrary, it has polished it. From the heart of longing, a new song has been born: “Separations.” This song is the story of hearts that are inevitably separated, the story of glances that meet from behind borders and resentments that remain in the throat. “Separations” is not just a song; it is a mirror of the state of a young generation that is suspended between leaving and staying. Zaman Alizadeh’s voice in this work, calm and sincere, is like nightly whispers; sometimes Shoghnani, sometimes Persian, but always from the heart. He sings to say that it is still possible to have roots in exile, that it is still possible to sing for the homeland from afar and to believe that after all this separation, one day the time will come to reunite. ------------------------------------------------------------------ Замон Ализода, рассоми ҷавон аз ноҳияи Шоғнон, аз ҳамон минтақаи ҷуғрофие аст, ки кӯҳҳо садоро ба дуо табдил медиҳанд ва дарёҳо ғамро мебаранд. Ӯ фарзанди сарзамини сухан ва сурудҳост; ки дар он забони Шоғнон бо аллаҳои қадим нафас мекашад ва забони форсӣ бо шеър ва хотира омехта шудааст. Замон бо овозе, ки ҳанӯз ранги наврасӣ дорад, аммо умқи таҷрибаро дар худ пинҳон мекунад, байни ин ду забон пул месозад; пули эҳсосот, дард ва умед. Мисли бисёре аз сарояндагони ин сарзамин, ӯ низ рӯзҳои худро дар бадарға дар Эрон мегузаронад; дур аз кӯҳҳои Шоғнон, дур аз хонае, ки овозаш ошно буд. Аммо бадарға натавонист овози ӯро хомӯш кунад; баръакс, онро сайқал додааст. Аз қалби орзуҳо суруди наве ба дунё омадааст: "Ҷудоӣ". Ин суруд достони дилҳое аст, ки ногузир аз ҳам ҷудо мешаванд, достони нигоҳҳое, ки аз паси марзҳо вомехӯранд ва кинаҳое, ки дар гулӯ боқӣ мемонанд. "Ҷудоӣ" танҳо як суруд нест; Ин оинаи ҳолати насли ҷавон аст, ки байни рафтан ва мондан овезон аст. Овози Замон Ализода дар ин асар, ором ва самимӣ, мисли пичирросҳои шабона аст; баъзан Шуғнонӣ, баъзан форсӣ, аммо ҳамеша аз дил. Ӯ суруд мехонад, то бигӯяд, ки реша дар бадарға ҳанӯз ҳам имконпазир аст, ки ҳанӯз ҳам имконпазир аст барои ватан аз дур суруд хонед ва бовар кунед, ки пас аз ин ҳама ҷудоӣ, рӯзе вақти муттаҳидшавӣ фаро мерасад. ------------------------------------------------------------------ زمان علیزاده، نوجوان هنرمند ولسوالی شغنان، از همان جغرافیایی برآمده است که کوه، صدا را به دعا بدل میکند و رود، اندوه را با خود میبرد. او فرزند سرزمین واژهها و نغمههاست؛ جایی که زبان شغنانی با لالاییهای کهن نفس میکشد و فارسی با شعر و خاطره گره خورده است. زمان، با صدایی که هنوز رنگ نوجوانی دارد اما عمق تجربه را در خود پنهان کرده، میان این دو زبان پل میزند؛ پلی از احساس، از درد، از امید. او نیز چون بسیاری از آوازخوانان این دیار، در غربت ایران روزگار میگذراند؛ دور از کوههای شغنان، دور از خانهای که صدا در آن آشنا بود. غربت اما نتوانسته آوازش را خاموش
Zaman Alizadeh, a young artist from Shughnan district, comes from the same geographical area where mountains turn sound into prayer and rivers carry away sorrow. He is a child of the land of words and songs; where the Shoghnan language breathes with ancient lullabies and Persian is intertwined with poetry and memory. Zaman, with a voice that still has the color of a teenager but hides the depth of experience within itself, builds a bridge between these two languages; a bridge of emotion, of pain, of hope. Like many singers of this land, he also spends his days in exile in Iran; far from the mountains of Shoghnan, far from the home where his voice was familiar. But exile has not been able to silence his voice; on the contrary, it has polished it. From the heart of longing, a new song has been born: “Separations.” This song is the story of hearts that are inevitably separated, the story of glances that meet from behind borders and resentments that remain in the throat. “Separations” is not just a song; it is a mirror of the state of a young generation that is suspended between leaving and staying. Zaman Alizadeh’s voice in this work, calm and sincere, is like nightly whispers; sometimes Shoghnani, sometimes Persian, but always from the heart. He sings to say that it is still possible to have roots in exile, that it is still possible to sing for the homeland from afar and to believe that after all this separation, one day the time will come to reunite. ------------------------------------------------------------------ Замон Ализода, рассоми ҷавон аз ноҳияи Шоғнон, аз ҳамон минтақаи ҷуғрофие аст, ки кӯҳҳо садоро ба дуо табдил медиҳанд ва дарёҳо ғамро мебаранд. Ӯ фарзанди сарзамини сухан ва сурудҳост; ки дар он забони Шоғнон бо аллаҳои қадим нафас мекашад ва забони форсӣ бо шеър ва хотира омехта шудааст. Замон бо овозе, ки ҳанӯз ранги наврасӣ дорад, аммо умқи таҷрибаро дар худ пинҳон мекунад, байни ин ду забон пул месозад; пули эҳсосот, дард ва умед. Мисли бисёре аз сарояндагони ин сарзамин, ӯ низ рӯзҳои худро дар бадарға дар Эрон мегузаронад; дур аз кӯҳҳои Шоғнон, дур аз хонае, ки овозаш ошно буд. Аммо бадарға натавонист овози ӯро хомӯш кунад; баръакс, онро сайқал додааст. Аз қалби орзуҳо суруди наве ба дунё омадааст: "Ҷудоӣ". Ин суруд достони дилҳое аст, ки ногузир аз ҳам ҷудо мешаванд, достони нигоҳҳое, ки аз паси марзҳо вомехӯранд ва кинаҳое, ки дар гулӯ боқӣ мемонанд. "Ҷудоӣ" танҳо як суруд нест; Ин оинаи ҳолати насли ҷавон аст, ки байни рафтан ва мондан овезон аст. Овози Замон Ализода дар ин асар, ором ва самимӣ, мисли пичирросҳои шабона аст; баъзан Шуғнонӣ, баъзан форсӣ, аммо ҳамеша аз дил. Ӯ суруд мехонад, то бигӯяд, ки реша дар бадарға ҳанӯз ҳам имконпазир аст, ки ҳанӯз ҳам имконпазир аст барои ватан аз дур суруд хонед ва бовар кунед, ки пас аз ин ҳама ҷудоӣ, рӯзе вақти муттаҳидшавӣ фаро мерасад. ------------------------------------------------------------------ زمان علیزاده، نوجوان هنرمند ولسوالی شغنان، از همان جغرافیایی برآمده است که کوه، صدا را به دعا بدل میکند و رود، اندوه را با خود میبرد. او فرزند سرزمین واژهها و نغمههاست؛ جایی که زبان شغنانی با لالاییهای کهن نفس میکشد و فارسی با شعر و خاطره گره خورده است. زمان، با صدایی که هنوز رنگ نوجوانی دارد اما عمق تجربه را در خود پنهان کرده، میان این دو زبان پل میزند؛ پلی از احساس، از درد، از امید. او نیز چون بسیاری از آوازخوانان این دیار، در غربت ایران روزگار میگذراند؛ دور از کوههای شغنان، دور از خانهای که صدا در آن آشنا بود. غربت اما نتوانسته آوازش را خاموش