Ύμνος της Ελλάδας: Αναγέννηση
Песня на греческом языке, для альбома музыкального канала Aiia Hrai «Струны души», является переводом песни Джинни Аль-Масбаха и Алексея Берегового: «Гимн Эллады. Перерождение.», авторский перевод Джинни Аль-Масбаха: Ω, Βασίλειο των θεαινών της Ελλάδας, ιερό πάνθεον, Εδώ η φωνή των τραγουδιών, σαν προφητικό όνειρο. Και ως αόρατη ανταμοιβή ψυχών, ανεκτίμητο κειμήλιο, Σαν φύλλο που στον άνεμο τρέμει με τη νότα σε συγχρονισμό. Σαν Ήλιος που ανεβαίνει το πρωί, ανοίγει έναν αιώνα Καταφυγίων, Και η ηχώ των βουνών, λέγοντας λεπτομέρειες, σπάει τις σκηνές των αρχαίων τειχών. Παίρνει μακριά τα σκοτεινά πέπλα… Τώρα… Ίσως για πάντα. Και νάτος ο ψίθυρος του ανέμου απ' τον ουρανό, μια γνώριμη σιλουέτα: «Και νάτος εσύ, ένδοξε ιππότη μου, πιστέ μου ποιητή…» Ψιθύρισες απλά — «Αποκριθείτε!» — μέσα από το πέπλο των αιώνων, Και η εξομολόγηση του Ολύμπου σαν χορωδία ξέφυγε από τα δεσμά! Για σένα τραγουδούν τα ρυάκια κι ο άνεμος, τα γαλακτερά ποτάμια της ομίχλης, Οι αγκάλες άνοιξαν — μέσα τους εσύ, μπαίνεις σοφέ άνθρωπε. Θεές της άρπας, θεές του φωτός, με κύμα σε χαϊδεύουν από ψηλά, Από αυτό το κύμα είσαι όλος φωτεινός και, όπως παλιά, το λαχταράς ξανά. Σκούπισε από πάνω σου τη σκόνη της λήθης, ξέχασε της κρύπτης τη σιωπή, Είσαι πάλι εδώ, ζεις, μεγαλώνεις, για να ταράξεις με τη ρίμα το κύμα εσύ. Λάμψε λοιπόν, νεκρέ ποιητή! Κι εγώ θα τραγουδήσω, όπως και παλιά… Τόσα πολλά χρόνια! Κι εγώ θα τραγουδήσω… όπως και παλιά… Τόσα πολλά χρόνια… Μέσα από την πόλη των άστρων Θ' αφήσω ένα ίχνος… Ναι, θα τραγουδήσω… Μαζί σου… Οι δυο μας… Δεν είναι όνειρο…
Песня на греческом языке, для альбома музыкального канала Aiia Hrai «Струны души», является переводом песни Джинни Аль-Масбаха и Алексея Берегового: «Гимн Эллады. Перерождение.», авторский перевод Джинни Аль-Масбаха: Ω, Βασίλειο των θεαινών της Ελλάδας, ιερό πάνθεον, Εδώ η φωνή των τραγουδιών, σαν προφητικό όνειρο. Και ως αόρατη ανταμοιβή ψυχών, ανεκτίμητο κειμήλιο, Σαν φύλλο που στον άνεμο τρέμει με τη νότα σε συγχρονισμό. Σαν Ήλιος που ανεβαίνει το πρωί, ανοίγει έναν αιώνα Καταφυγίων, Και η ηχώ των βουνών, λέγοντας λεπτομέρειες, σπάει τις σκηνές των αρχαίων τειχών. Παίρνει μακριά τα σκοτεινά πέπλα… Τώρα… Ίσως για πάντα. Και νάτος ο ψίθυρος του ανέμου απ' τον ουρανό, μια γνώριμη σιλουέτα: «Και νάτος εσύ, ένδοξε ιππότη μου, πιστέ μου ποιητή…» Ψιθύρισες απλά — «Αποκριθείτε!» — μέσα από το πέπλο των αιώνων, Και η εξομολόγηση του Ολύμπου σαν χορωδία ξέφυγε από τα δεσμά! Για σένα τραγουδούν τα ρυάκια κι ο άνεμος, τα γαλακτερά ποτάμια της ομίχλης, Οι αγκάλες άνοιξαν — μέσα τους εσύ, μπαίνεις σοφέ άνθρωπε. Θεές της άρπας, θεές του φωτός, με κύμα σε χαϊδεύουν από ψηλά, Από αυτό το κύμα είσαι όλος φωτεινός και, όπως παλιά, το λαχταράς ξανά. Σκούπισε από πάνω σου τη σκόνη της λήθης, ξέχασε της κρύπτης τη σιωπή, Είσαι πάλι εδώ, ζεις, μεγαλώνεις, για να ταράξεις με τη ρίμα το κύμα εσύ. Λάμψε λοιπόν, νεκρέ ποιητή! Κι εγώ θα τραγουδήσω, όπως και παλιά… Τόσα πολλά χρόνια! Κι εγώ θα τραγουδήσω… όπως και παλιά… Τόσα πολλά χρόνια… Μέσα από την πόλη των άστρων Θ' αφήσω ένα ίχνος… Ναι, θα τραγουδήσω… Μαζί σου… Οι δυο μας… Δεν είναι όνειρο…
