помери созен | Faiz Ali Jahani I فیض علی جهانی
تیر از نهن مرتبه هِچ شوکتت شۈن نست نست مَم جُهۈن تیر غیرنهن ڎست مُند آستۈن نست نست نهن څه ڎید هر گهپ خؤ اولادرد یؤ وِرد دُرت گهـــر زښت گهپ هرتهم څه ڎید نهن نَرد یؤ انسۈن نست ، نست ڤُــڎج یئ آدم یاڎج از نهـن خؤپدهـم ووڤد پیڎ حج یثچ صدا ورد غل یئ ښهب زحمت به پایۈن نست ، نست گر څه خمبٻنئ تؤ از آسمۈن ښتهرځٻن هر زمهڎ بی دعای نهن تُرد هِچ کار آسۈن نست ، نست پٻښ مردم گـر عزیز مصر سوئ بی درک گر خؤ نهن قدر نـفهمئ تـُـند وجدۈن نست ، نست نهن دل عرش خـڎایت زیر پای نهن بهیښت بی رضای نهن امکۈن باغ رضوۈن نست ، نست آدم هرتهم گر څه ڤد نهن خدمت ارمۈن هر وئ دل ناصرئند نهــن پیڎتئ جۈن ڎهڎ هچگه ارمۈن نست، نست #خالدار_ناصری Faiz Ali Jahani, with his warm and soulful voice, once again creates wonder; especially in the lovely song "Nahan" - or "Mother" - which blows on the listener's heart like a breeze of love and inner burning. This song seems to rise from the depths of the soul; it is a song whose every word sits on the shoulders of emotion and whose every hidden sigh is tied to maternal memories. But the beauty of this work is not limited to Jahani's voice alone; behind it shines the pen of the eloquent and tender poet of the Shughnani, Khaldar Naseri. He, who arranges the words like the bright beads of a rosary, with patience and love, shows the soul of a mother in this poem with such pure and pristine images that the listener's heart cannot help but tremble. Nasseri is not only a poet of a land, but also a voice from the soul of the people of Shoghnan; a voice that is expressed with unparalleled tenderness in "Nahn" and, in harmony with the universal song, has become a work that can be considered a eulogy for the mother; the mother as the first refuge, the first light, and the first love of human life. فیضعلی جهانی، با آن آواز گرم و جاننوازش، بار دیگر شگفتی میآفریند؛ بهویژه در سرودِ دلنشین «نَهَن» ـ یا همان «مادر» ـ که همچون نسیمی از مهر و سوز درون، بر دل شنونده میوزد. این آهنگ گویی از عمق جان برمیخیزد؛ نغمهای است که هر واژهاش بر شانههای عاطفه نشسته و هر آهِ نهفتهاش به خاطرههای مادرانه گره خورده است. اما زیبایی این اثر تنها در صدای جهانی خلاصه نمیشود؛ پشت سر آن، قلم شاعر خوشکلام و لطیفسرودِ شُغنانی، خالدار ناصری، میدرخشد. او که واژهها را چون مهرههای روشنِ یک تسبیح، با حوصله و عشق کنار هم میچیند، در این شعر جان مادر را با چنان تصویرهای ناب و بکر نشان میدهد که شنونده بیاختیار دلش به لرزه میافتد. ناصری نهتنها شاعر یک دیار است، بلکه صدایی است از روحِ مردم شغنان؛ صدایی که در «نهن» با لطافتی کمنظیر تجلی یافته و در هماهنگی با آواز جهانی، به اثری بدل شده که میتوان آن را ستایشنامهای برای مادر دانست؛ مادر بهعنوان نخستین پناه، نخستین نور و نخستین عشق زندگی بشر. Файз Алӣ Ҷаҳонӣ бо овози гарму самимии худ бори дигар аҷоибот эҷод мекунад; махсусан дар суруди зебои "Наҳон" - ё "Модар" - ки мисли насими ишқ ва сӯзиши ботинӣ ба дили шунаванда мевазад. Ин суруд гӯё аз умқи рӯҳ боло меравад; ин сурудест, ки ҳар калимааш бар дӯши эҳсосот менишинад ва ҳар оҳаи пинҳонаш ба хотираҳои модарӣ пайванд аст. Аммо зебоии ин асар танҳо ба овози Ҷаҳонӣ маҳдуд намешавад; дар паси он қалами шоири фасеҳ ва меҳрубони Шоғнонӣ, Халдар Носирӣ, медурахшад. Ӯ, ки калимаҳоро мисли муҳраҳои дурахшони тасбеҳ бо сабр ва муҳаббат тартиб медиҳад, рӯҳи модарро дар ин шеър бо чунин тасвирҳои пок ва ?
تیر از نهن مرتبه هِچ شوکتت شۈن نست نست مَم جُهۈن تیر غیرنهن ڎست مُند آستۈن نست نست نهن څه ڎید هر گهپ خؤ اولادرد یؤ وِرد دُرت گهـــر زښت گهپ هرتهم څه ڎید نهن نَرد یؤ انسۈن نست ، نست ڤُــڎج یئ آدم یاڎج از نهـن خؤپدهـم ووڤد پیڎ حج یثچ صدا ورد غل یئ ښهب زحمت به پایۈن نست ، نست گر څه خمبٻنئ تؤ از آسمۈن ښتهرځٻن هر زمهڎ بی دعای نهن تُرد هِچ کار آسۈن نست ، نست پٻښ مردم گـر عزیز مصر سوئ بی درک گر خؤ نهن قدر نـفهمئ تـُـند وجدۈن نست ، نست نهن دل عرش خـڎایت زیر پای نهن بهیښت بی رضای نهن امکۈن باغ رضوۈن نست ، نست آدم هرتهم گر څه ڤد نهن خدمت ارمۈن هر وئ دل ناصرئند نهــن پیڎتئ جۈن ڎهڎ هچگه ارمۈن نست، نست #خالدار_ناصری Faiz Ali Jahani, with his warm and soulful voice, once again creates wonder; especially in the lovely song "Nahan" - or "Mother" - which blows on the listener's heart like a breeze of love and inner burning. This song seems to rise from the depths of the soul; it is a song whose every word sits on the shoulders of emotion and whose every hidden sigh is tied to maternal memories. But the beauty of this work is not limited to Jahani's voice alone; behind it shines the pen of the eloquent and tender poet of the Shughnani, Khaldar Naseri. He, who arranges the words like the bright beads of a rosary, with patience and love, shows the soul of a mother in this poem with such pure and pristine images that the listener's heart cannot help but tremble. Nasseri is not only a poet of a land, but also a voice from the soul of the people of Shoghnan; a voice that is expressed with unparalleled tenderness in "Nahn" and, in harmony with the universal song, has become a work that can be considered a eulogy for the mother; the mother as the first refuge, the first light, and the first love of human life. فیضعلی جهانی، با آن آواز گرم و جاننوازش، بار دیگر شگفتی میآفریند؛ بهویژه در سرودِ دلنشین «نَهَن» ـ یا همان «مادر» ـ که همچون نسیمی از مهر و سوز درون، بر دل شنونده میوزد. این آهنگ گویی از عمق جان برمیخیزد؛ نغمهای است که هر واژهاش بر شانههای عاطفه نشسته و هر آهِ نهفتهاش به خاطرههای مادرانه گره خورده است. اما زیبایی این اثر تنها در صدای جهانی خلاصه نمیشود؛ پشت سر آن، قلم شاعر خوشکلام و لطیفسرودِ شُغنانی، خالدار ناصری، میدرخشد. او که واژهها را چون مهرههای روشنِ یک تسبیح، با حوصله و عشق کنار هم میچیند، در این شعر جان مادر را با چنان تصویرهای ناب و بکر نشان میدهد که شنونده بیاختیار دلش به لرزه میافتد. ناصری نهتنها شاعر یک دیار است، بلکه صدایی است از روحِ مردم شغنان؛ صدایی که در «نهن» با لطافتی کمنظیر تجلی یافته و در هماهنگی با آواز جهانی، به اثری بدل شده که میتوان آن را ستایشنامهای برای مادر دانست؛ مادر بهعنوان نخستین پناه، نخستین نور و نخستین عشق زندگی بشر. Файз Алӣ Ҷаҳонӣ бо овози гарму самимии худ бори дигар аҷоибот эҷод мекунад; махсусан дар суруди зебои "Наҳон" - ё "Модар" - ки мисли насими ишқ ва сӯзиши ботинӣ ба дили шунаванда мевазад. Ин суруд гӯё аз умқи рӯҳ боло меравад; ин сурудест, ки ҳар калимааш бар дӯши эҳсосот менишинад ва ҳар оҳаи пинҳонаш ба хотираҳои модарӣ пайванд аст. Аммо зебоии ин асар танҳо ба овози Ҷаҳонӣ маҳдуд намешавад; дар паси он қалами шоири фасеҳ ва меҳрубони Шоғнонӣ, Халдар Носирӣ, медурахшад. Ӯ, ки калимаҳоро мисли муҳраҳои дурахшони тасбеҳ бо сабр ва муҳаббат тартиб медиҳад, рӯҳи модарро дар ин шеър бо чунин тасвирҳои пок ва ?